Zij bepaalden toen vaak de richting. Wat ik wel en niet deed.

Nu zit IK aan het stuur, en niet mijn gedachten of gevoelens.

IK bepaal de richting.

Ondanks wat voor gedachten of gevoelens mijn brein over mij uit strooit of welke instructies het schreeuwt.

• Ik doe nu een presentatie met angst, omdat ik het belangrijk vindt.
• Ik kies nu vaker voor gezondere opties i.p.v. de hele reep chocolade als mijn verstand vindt dat ik het heb verprutst. Dat vind ik belangrijk.
• Ik ga nu sporten met tegenzin, omdat ik het belangrijk vindt.
• Ik trek mijn mond vaker open en kom voor mezelf op, omdat ik dat belangrijk vindt. Ook al schreeuwt mijn brein vanaf de passagiersstoel dat ik me niet zo moet aanstellen en zegt dat ik m'n mond beter kan houden..